Terwijl wij de zomer op Pech Blanc doorbrachten, gebeurde er in Nederland helemaal niets. Ons huis stond nog steeds volop te shinen met een groot TE KOOP bord. Zoon 3 heeft daar nog even de B&B voortgezet met glorieuze beoordelingscijfers, alvorens hij naar de introductieweken van de Hotelschool Maastricht vertrok. Zoon 2 had grotendeels het rijk alleen in dat prachtige huis met 6 slaapkamers. Maar een telefoontje van de makelaar bleef uit. 

 

Totdat we begin september terug reden, toen stonden er ineens drie bezichtigingen voor die week in de agenda. Gelukkig, dat was een goede reden om terug naar Nederland te gaan, want we hadden eerlijk gezegd absoluut geen zin om Pech Blanc te verlaten, zonder te weten wanneer we er precies weer naartoe konden. Maar ineens ging het snel: het huis werd eindelijk verkocht en de overdracht kon eind oktober al plaatsvinden. Terwijl er nog gasten in de Nederlandse B&B kwamen tot 18 oktober hebben we alles op de rit gezet voor een drievoudige verhuizing. We konden tijdelijk een appartement huren in de stad om de winter te overbruggen, daar moesten spullen naartoe. De beste meubels moesten alvast naar Frankrijk en dan was er nog een gedeelte dat kon worden overgenomen door zoon 2, die inmiddels ook zelfstandige woonruimte had gevonden. De rest, wat met de dag meer werd, moest op marktplaats, naar de kringloop en naar de vuilstort. Het huis hing vol plakkers: UT, FR, ZOON 2, VUIL. Zoiets kun je niet uitbesteden. Dus we hebben alles zelf versjouwd. Wat een geluk dat we drie sterke zoons gemaakt hebben die ons konden helpen! 

 

Op de ochtend van 19 oktober vertrokken mijn laatste gasten van B&B Klein Zuylenburg. Een uur later had ik hun kamer volledig gestript en ingepakt. Onderwijl vroeg ik me af wanneer ik een trillip ging krijgen van het feit dat we hier weg gingen. En niet alleen uit dit huis, maar ook uit dit land. Dat ons gezin nu niet meer onder één dak zou wonen, en dat alles hier een herinnering zou worden. Maar de trillip is niet gekomen. Ik was zo blij dat we eindelijk konden doorpakken. Het had zo lang geduurd. De trillip was er toen we in Pech Blanc kennismaakten met de Franse buren. Dat was het moment dat ik besefte dat  het dus echt ging gebeuren, maar dat is inmiddels al bijna twee jaar geleden. Vlak voor de overdracht van Klein Zuylenburg zijn we naar Pech Blanc gereden, weer met een bus vol spullen. Vrijdag heen, maandag terug.  Ons appartementje in Utrecht hadden we inmiddels ingericht. Zoon 2 sliep nog in het grote huis met alleen het hoognodige want zijn appartement werd nog  gerenoveerd. Vlak voor eind oktober was dat ook klaar. Ik ben nog het lege huis gaan schoonmaken en toen trok ik voor de laatste keer de deur achter me dicht. 

 

Nu zijn we nog niet helemaal uit verhuisd; Zoon 1 heeft het plan opgevat ook te gaan verkassen, van een studentenhuis naar een appartement, dat gebeurt deze maand. En zoon 3 woont nu op een campus maar moet per februari een woonruimte in Maastricht zien te vinden (tips welkom). Verder is Theo bezig met het afwikkelen en overdragen van zijn aandeel in de zaak, wordt er op Pech Blanc inmiddels een zwembad gebouwd en ben ik langzaam maar zeker aan het wennen aan een periode van niks doen. Geen gasten, geen werk, nauwelijks huishouden, geen verhuizingen. 

 

Als alles gedaan is, dit voorjaar hopelijk, zeggen we onze tijdelijke woonruimte op (nog een laatste verhuizinkje richting Frankrijk)) en gaan we maar eens voelen hoe het is, het Franse leven, zonder back-up in Nederland. 

 

Vanaf 7 april zijn we helemaal uitgerust en geïnstalleerd en is Pech Blanc weer geopend voor gasten! We zullen zorgen dat het zwembad klaar is! A bientôt!

 

graag delen!