Het is een beetje verwarrend. We woonden tot voor kort in een dorp aan de rand van Utrecht. We hebben ervoor gekozen om in the middle of nowhere in Frankrijk te gaan wonen, met welgeteld zeven buren. Maar nu woon ik tijdelijk in de stad en ik vind het fantastisch! Ik moet terugdenken aan een vraag die een vriendinnetje me stelde toen ik een jaar of elf was: wil jij later in een stad of op een boerderij wonen? Wat nogal lastig te bepalen was want ik groeide op in Hilversum, wat noch stad noch platteland is, maar ik kon me bij beide wel iets fijns voorstellen. En dat is kennelijk altijd zo gebleven. 

We bivakkeren tegenwoordig op een etage, twee hoog. Ik hoor de hele dag verkeer, een schoolplein, en soms het stadion van FC Utrecht, maar het is gelukkig gedempt door dubbele beglazing. Met het raam open slapen is echter wel tricky want de kans is groot dat ik middenin de nacht wakker schrik van dronken studenten die het schoolplein als hangplek verkiezen. Eentje hoorde ik om vier uur ’s nachts brallen: “Wat is het hier stil hè?!”, en dat vond ik ineens aandoenlijk. Dat hij dat ondanks zijn alcoholpromillage opmerkte en dat -ie de stilte blijkbaar wel kon waarderen. Tegelijkertijd dacht ik “als jij je hoofd nou eens houdt dan kan ik doorslapen en je moest eens weten hoe stil het in Frankrijk is!”

Maar wát een voordelen heeft het ook om zo te wonen: ik kan lopend boodschappen doen, ik fiets weer, ik kan zomaar naar de film zonder gedoe met vervoer, ik kan door 187 restaurants mijn eten laten bezorgen, mijn huis is in no-time schoon, opgeruimd, doorgewaaid en weer opgewarmd, en ik kom nog eens iemand tegen. Ik hoef geen bladeren meer aan te harken en geen bomen meer te snoeien. Bovendien ben ik weer helemaal op de hoogte van het heersende modebeeld, zie ik nog eens rimpelloze knappe koppen en verbaas ik me dagelijks over de veranderingen in de stad. Twintig jaar geleden woonden we hier namelijk ook. Bijna in dezelfde wijk. Aan het eind van de straat staat het ziekenhuis waar onze jongens geboren zijn. Waar vroeger een stomerij en een vieze snackbar zaten, zie ik nu een hip koffie tentje vermomd als huiskamer, en een moderne lunchzaak waar zzp’ers in de etalage op hun laptop werken. Het is ook niet één tentje, soms wel vier in dezelfde straat. En nog vól ook, met studenten. Toen ik studeerde at ik nooit buiten de deur en koffie zette ik zelf wel. Ik loop natuurlijk jaren achter maar het valt me nu pas op hoe gewoon dat blijkbaar geworden is. Hoeveel eten er wordt aangeboden. Bij ons in de straat zitten vijf restaurants die allemaal alleen pizza’s aanbieden.

Ik vraag me af hoe het nou toch kan dat ik zo blij ben hier. Waarom hebben we gekozen voor een leven ver van alles, als ik deze plek ook zo fijn vind? Durf ik nog wel? Ga ik dit niet vreselijk missen? Wat als ik terug wil en Theo niet? Ik dacht dat ik het vreselijk zou vinden, zo’n overgangsperiode zonder werk, zonder kinderen en dan ook nog weggestopt in een stad! Ik had een winterslaap bedacht om de maanden door te komen, maar ik leef juist helemaal op!

Ik hoop dat het juist de combinatie is. Ik vind het hier heerlijk omdat ik weet dat ik over drie maanden naar die prachtplek in Frankrijk vetrek. En ik weet ook dat ik altijd weer in de stad terecht kan als we dat zouden willen. Voor eventjes. Want als ik me voorstel dat ik hier nog tien jaar zou wonen, met nauwelijks bomen om me heen, met slierten van gehaaste fietsers door de straten, met afgebakende aangeplante stukjes natuur, waar je overal de hond aangelijnd moet houden, met een overdosis aan winkels met voornamelijk overbodige artikelen, dan zou ik waarschijnlijk wat minder gelukkig zijn. 

We gaan lekker naar Frankrijk, waar we de voordeur uit stappen en honderden meters ver kunnen kijken, waar de zon vaker schijnt, waar de stilte overweldigend is, waar de honden blij de heuvel af racen ’s morgens, waar niemand er van opkijkt als je elke dag dezelfde versleten spijkerbroek aan hebt. Geen stoplichten, want weinig verkeer. Daar wil ik uiteindelijk toch vaker zijn dan hier. En dan af en toe weer de drukte opzoeken. Boerin met een lichte hang naar de stad. Dat ben ik waarschijnlijk.

graag delen!