Thriller

door | jun 25, 2018 | toestanden

Ik riep nou wel de laatste keer dat ons avontuur niet geschikt is voor “Ik Vertrek”, wegens te weinig kommer en kwel en instort gevaar. Toch denk ik dat ons afgelopen bezoek in mei best aardige televisie had opgeleverd. Alleen al omdat het er zeek van de regen. Dat zie je vaak: denken die Hollanders het moeras te ontvluchten, komen ze ergens in Zuid-Europa alsnog in een soort moesson terecht. Gniffel gniffel, denken de thuisblijvers dan; zie  je wel, het is daar helemaal niet zonniger dan hier. Nou dat klopte in dit geval, de weerberichten van Oud-Zuilen en die van Limogne-en-Quercy leken wel wekenlang per ongeluk verwisseld: in Nederland steeds prachtig, droog en zonnig, en daar RUK. En zo stonden wij dus met een aantal paraplu’s ons zwembad uit te meten in een zompig veld, wat sowieso al een sneue klus is want een normaal zwembad lijkt op zo’n immens terrein al gauw een knullig pierenbadje.

Maar waar de camera’s echt ontbraken was ons bezoek aan de buren. Een boerderij verderop. Daar wonen vier generaties boer met schapen en koeien en om bij te verdienen wat haardhout. Het gehucht was eigenlijk hetzelfde als dat van ons maar dan duidelijk eentje waar nog serieus geboerd wordt: overal machines, troepjes, werkspullen, niks aangeharkt, geen tuintje, gewoon een erf. Ze moesten allemaal hun werk onderbreken voor ons bezoek en ik hoopte maar dat ons meegebrachte potje jam van de pruimen uit onze Oud-Zuilense tuin dat een beetje goed kon maken. En toen werden we de woonkamer in geloodst; althans, ik denk dat het de woonkamer was. Er stonden in elk geval genoeg stoelen. Verder alleen een tafel en een kachel. De cider werd opengetrokken en een pak cakejes ging rond.

Gelukkig waren ze met veel, er vielen goddank geen ongemakkelijke stiltes, en toen die na een tijdje wel dreigde te vallen kwam er ineens een boel herrie van buiten. Daar kwam de hele schaapskudde voorbij gerend en ik greep mijn kans om te ontsnappen aan het kringgesprek: “Dat wil ik graag zien!” De schapen werden van de schuur naar het land geleid en ik kreeg ineens twee piepkleine lammetjes in mijn armen gedrukt: “draag die maar even mee”. Ze waren net een dag oud. Ik denk dat ik wel een blij hoofd had op dat moment. Verder liepen er tientallen kippen- en ganzenkuikens rond en werd mijn hand nog afgelebberd door een kalfje en toen was het tijd om weer op te stappen. Had ik me daar nou zo zenuwachtig over gemaakt? Super aardige mensen en heerlijk veel afleiding van allemaal leuke beesten.

Verder liep ons werkbezoek op rolletjes: er was een bezoek aan de Office du Tourisme van de Lot, en nog eentje aan die van Gites de France, en we gingen naar de notaris en na het zetten van honderd parafen en handtekeningen is Pech Blanc bijna van ons! Een klein thriller momentje hadden we nog toen we vlak daarna erachter kwamen dat het zwembad helemaal niet gebouwd mag worden op het veld waar we hem uitgemeten hadden. Met wat tragische muziek eronder en een close-up van mijn paniekogen was dat toch ook top TV geweest. Gelukkig hebben we nog een hectare waar het wel mag, maar dat hoeven de kijkers niet te weten.

De echte thriller is nu aan de gang: met een Frans koopcontract op zak wachten op de verkoop van ons Nederlandse huis. Alle huizen in de buurt gaan als warme broodjes over de toonbank, maar dat van ons lijkt wel geboycot. Terwijl, lieve mensen, dit huis dan wel aan de prijs is, maar ALS je iets unieks kunt betalen: Middenin de Randstad en op fietsafstand van de Utrechtse Dom, zonder het lawaai en de parkeeroverlast van een stad, aan de Vecht notabene, met een ligplaats voor de deur, in een lekker gemeleerd dorp, naast de dorpsbrug waar altijd wel wat gebeurt, met prachtige hoge plafonds en ramen, open haarden, marmer, parketvloeren, en dan die veranda, waar je zelfs kunt BBQ’en als het regent, ja mensen, zoveel woongenot is niet in meters of euro’s uit te drukken. Maar je moet gewoon even komen kijken. Zeker nu het in Nederland altijd zulk prachtig weer is!

please share!