Ik ga emigreren en ik neem mee….

Ik ga emigreren en ik neem mee….

Het is een vraag die op een theezakje van Pickwick waarschijnlijk ook vermeld staat: je gaat naar een onbewoond eiland: wat neem je mee? Nu gaan wij gelukkig niet naar een eiland en tegenwoordig is in heel Europa ongeveer hetzelfde te koop. Maar “ongeveer” is soms niet voldoende. Wij hebben als laatste lijstje voordat we weg gaan wat items staan die we toch maar mee gaan nemen. 

Hoe vaak zouden we inmiddels al op en neer gereden zijn naar ons huis in Frankrijk? Ik denk wel tien keer. Altijd met een volle auto, vaak met een aanhanger, soms zelfs met een busje. We hebben daar twee buren: een Frans gezin en een Nederlands stel van wie wij het huis kochten. Zijzelf trokken in het huis dat ze al die jaren als gite verhuurd hadden. Super leuk en handig natuurlijk dat je af en toe lekker in je eigen taal kunt kletsen, dat ze het huis waar we gaan wonen tot op de millimeter kennen (want zelf volledig gerestaureerd) en dat ze de emigratie ervaring al een jaar of zestien geleden gehad hebben. Elke keer als we weer die kant op gingen rijden vroegen we of ze nog iets nodig hadden uit Nederland. De ene keer was het Van Nelle shag, de andere keer satésaus, maar in elk geval vroegen ze altijd om  Bambix. 

Bambix is heus wel ook in Frankrijk te koop, maar nét niet de variant waar zij elke ochtend de dag mee willen beginnen: die met acht granen. Voor baby’s van twaalf maanden en ouder. (Ze zijn inmiddels in de zestig.) Hij zou zelf de bestelling wel doorgeven bij een supermarkt in onze buurt en dan hoefden wij het alleen maar op te halen en in de aanhanger te laden. Groot was de schrik toen ik bij mijn Bambix dealer aankwam in mijn kleine stadsautootje en daar een gigantische stelling kar met dozen naar buiten werd gereden. Dit kon toch niet allemaal voor onze buren zijn? Maar jawel. Veertig dozen met elk vijf pakken Bambix. Merde!, dacht ik vooral, zoveel plek hebben we niet in de aanhanger en al helemaal niet nu in mijn autootje. Het bleek gelukkig een vergissing te zijn. Hij had veertig pakken willen hebben, niet veertig dozen. Maar het zette me wel aan het denken. Als je zo verknocht bent aan een bepaald product, hoe moet dat dan als het niet meer in je omgeving te koop is? Hebben wij zelf ook van die sterke voorkeuren? En gaan wij daar aan toegeven? 

Ja, we gaan er aan toegeven. De laatste verhuizing is niet meer zo omvangrijk dat de auto tot de nok toe vol geladen wordt. Er kan nog wel wat bij. Maar we slaan misschien een beetje door. Het gaat vooral om bepaalde merken, en voornamelijk om etenswaren. Hollandse kaas bijvoorbeeld. Is wel te koop maar alleen in plakjes, uit Gouda. Vorige zomer hebben we twee maanden overleefd met vacuüm verpakte stukken belegen boerenkaas. We serveerden ze ook aan het ontbijt. Het ging bijna aan elke tafel schoon op! Zelfs de Fransen, die bij het ontbijt zelden kaas eten, konden het niet weerstaan. Probleempje was wel dat de kaas toch uitdroogde en we aan het einde van het seizoen geen plakken meer konden snijden maar een soort brokkelkaas moesten serveren. De eerste kilo’s nemen we dus mee, voor de overige maanden en jaren heb ik twee Nederlandse dames gevonden die vanuit de Bourgogne Hollandse kaas versturen! Yes! Dat probleem is getackeld. Zie fromagehollandais.eu

Wat we nooit hebben gevonden in de enorme LeClerc en de gigantische Carrefour is een doodnormale pot wildfond. Een visfond en runderfond evenmin. Bouillonblokjes die een soort van fond zijn dan weer wel, maar we willen potten. Als basis voor allerlei sauzen onmisbaar toch? Vuilniszakken van zestig liter. Een onmogelijke zoektocht. Wel van vijftig en van honderd liter. Raar dat dat niet gestandaardiseerd is. Houten tandenstokers! Ga er maar aan staan, zo’n klein doosje in zo’n grote supermarkt. Maar als ze er zelfs in de apotheek nooit van gehoord hebben? Calvé pindakaas is toch echt de lekkerste, net als de mayonaise (mijn excuus is dat dat voor de Nederlandse gasten mee moet, maar het is natuurlijk vooral voor mezelf). De Wijko satésaus, die bestaat er volgens mij niet. Alles wat met de Indonesische keuken te maken heeft moet je hier met een loep zoeken, kruiden en ketjap bijvoorbeeld. De Natrena zoetjes zijn de enige die ik nog enigszins te pruimen vind. De Ruijter hagelslag, ach, zouden we ooit zonder onze hofleverancier kunnen?? De gestampte muisjes kunnen er ook nog wel bij. Vanillestokjes zijn behoorlijk prijzig in Frankrijk en als je elke week crême brulleé maakt… en drop, gaan we snakken naar drop als het nergens te koop is? 

Wij horen graag of er nog items ontbreken op deze lijst. Nu kan het nog! Alleen lang houdbare producten uiteraard. Non-food mag ook. Items die nu op de lijst zijn maar die we kunnen schrappen, dat horen we ook graag. Je bijdrage wordt zeer gewaardeerd. 

Emigreren en Ontspullen

Emigreren en Ontspullen

We hebben het nooit zo genoemd, “emigreren”, want we waren in eerste instantie niet van plan om het hele jaar door in Frankrijk te blijven. We dachten dat we nog een appartementje in Nederland aan zouden houden, maar we zijn in de loop van de tijd van gedachten veranderd. Want wat gaan we dan doen in dat appartement in Nederland? De winter doorbrengen? Zonder werk? Weer met de huisdieren op een bovenwoninkje? Familie en vrienden zien ons aankomen: Ha! Daar heb je Theo en Liesbet weer, die vervelen zich te pletter in Frankrijk en willen weer een paar maanden entertained worden. Maar ieders leven gaat hier gewoon door natuurlijk, dus een etentje hier en een middagje daar, en je hebt na een paar weken iedereen wel weer gezien. Een appartement leeg laten staan is geen optie, maar verhuren eigenlijk ook niet want spontaan langs komen zit er dan niet in. Maar bovenal hebben we geen zin meer in al dat bezit. 

Dus na de overdracht van ons grote huis, de verkoop van Theo’s makelaardij en mijn auto, en het helpen verhuizen van onze drie jongens, zijn we nu vooral bezig met afhandelen. Je kunt namelijk heel veel opzeggen als je vertrekt: de huur, gas en elektra,  abonnementen, verzekeringen, de krant, tv en internet, een huurfiets, het parkeerabonnement, de wegenbelasting, bankrekeningen, en ga zo maar door. Daarvan is natuurlijk ook alweer een heleboel teruggekomen in Frankrijk, maar toch schoont het aardig op. In plaats van vijf rekeningen in Nederland hebben we nu maar één rekening in Frankrijk. 

Nu is het nog zaak om een selectie te maken in de spullen. De hele zolder staat daar al vol met zaken die we er niet kwijt kunnen. We hebben er een B&B mét inboedel overgenomen, dus we hebben nu veel dubbel. Hier in Utrecht hebben we gelukkig nauwelijks meer iets van waarde. Ons bed, een paar favoriete pannen en onze kleding. Een bed hebben we natuurlijk in Frankrijk ook al, maar deze vinden we fijner, dus eentje wordt een “reservebed”, net zoals we ook een reservevriezer en een reservewasmachine en een reserveservies hebben… het is belachelijk. Belangrijker is dus dat we in Frankrijk binnenkort gaan “ontspullen”. Schilderijen, vazen, stoelen, spiegels, frutsels, ik denk dat we een “vide grenier” (letterlijk: lege zolder) gaan houden op de binnenplaats. Het Franse equivalent van de vrijmarkt op Koningsdag. Maak ons los van al die troep! Je kunt je afvragen waarom we het allemaal mee verhuisd hebben. Ik denk dat het afscheid van het huis al genoeg was op dat moment, alles wat er in stond weg doen was nog een stap te ver. En dan te bedenken dat we een kwart van de inboedel toch naar de kringloop gebracht hebben. Een ander kwart is verdeeld over de nieuwe onderkomens van onze jongens. Hoe groter het huis, hoe meer spullen men verzamelt, dat blijkt maar weer. 

Klein puntje van aandacht is dat we daar weliswaar kleiner gaan wonen maar met een veel grotere tuin én een zwembad. Dat vereist goeie snoeischaren, een maaimachine op benzine, een kettingzaag, tuinstoelen, ligbedden, parasols…. En is alles wel compleet voor de gasten? Er gaat niets boven het serveren van desserts in het allermooiste dessertschaaltje en we hadden ook nog niet veertien eierdopjes…. Waar we dus aan de ene kant alles wegdoen, zijn we aan de andere kant weer allerhande “broodnodige items” het erf op aan het slepen.

Toch: Minimalisme begint me steeds meer aan te spreken, al zijn we nog heel ver van dat ideaal verwijderd. Ik heb net in het boek “Weg Ermee” van Dennis Storm de volgende verhelderende spreuk gelezen: Het is niet zonde om iets weg te doen; het is zonde dat je het ooit gekocht hebt. En zo is het precies. Toen ik laatst de bestelhistorie bekeek van alle webwinkels waar ik weleens besteld heb schrok ik me wezenloos. Zoveel aankopen die best tegenvielen, maar die ik niet terugstuurde, want ‘gedoe’. Om nog maar te zwijgen over mijn Marktplaats aankopen. Dus nu ben ik al maanden op rantsoen. Het kopen is leuker dan het hebben, dus ik ben naarstig op zoek naar een alternatieve hobby voor online aankopen. Tegenwoordig gooi ik het wel in mijn mandje maar reken ik niet af. Ziek toch? 

Over een kleine maand rijden we weg. Ons nieuwe leven tegemoet. Gaan we iets missen? Tuurlijk! De jongens, vrienden en familie. Al komt godzijdank een hele stoet de komende maanden langs in Frankrijk. Maar verder? Ik denk het niet. En zo wel, dan laat ik het weten.

A bientôt! 

 

We gaan beginnen!

We gaan beginnen!

Ruim twee jaar na ons eerste bezoek aan het gehucht op een heuvel in de Lot, gaan we volgende week beginnen met onze B&B. We nemen de honden en de kat mee, we doen nog een paar laatste dingen, en dan komen op 10 juli onze eerste gasten. Het is lang, twee jaar, maar er is zoveel gebeurd en veranderd dat we die tijd wel fijn vonden om alles te kunnen regelen.

Alleen al qua ideeën over de B&B. Die werden van groots en grootser, steeds kleiner en simpeler. De schuur werd niet plat gegooid om een nieuwe te bouwen, we hebben gewoon alleen het dak aangepast en het is super geworden. De vloeren werden niet uitgebikt om er beton te storten, we hebben er een paar leuke kleden op gelegd en het effect is veel gezelliger. De kamers zijn niet grondig gerenoveerd, want alles was eigenlijk prima en je kunt niet alles tegelijk. Bovendien, het leven speelt zich hier buiten af, je bent in de kamer alleen om te slapen en te douchen. Het zwembad wordt geen infinity pool, maar gewoon een fijn bad om baantjes te trekken. De bouw daarvan hebben we uitgesteld want we konden er onmogelijk de hele tijd bij zijn. Volgend seizoen hopelijk een prachtig bad met, in elk geval, een infinity uitzicht. 

We hebben twee jaar de tijd gehad om over details na te denken en uit te voeren. Elke keer als we erheen gingen hadden we weer een lijst: wat moet er mee, en wat moet er weer mee terug? (Snoeischaren, verhuisdozen, gereedschap…) Wat moeten we regelen en aanschaffen? (Vergunningen, water, gas, licht, een bankrekening, een maaitractor…) Wat kunnen we in Nederland alvast regelen? (Een website, een reserveringssysteem, social media, Franse les…) Welke klussen moeten er gedaan? (Hakken, slopen, snoeien, schilderen…) Welke spullen kunnen we in Nederland al missen? (Crocs, zomerkleren, buitentafel, de BBQ, wintersportspullen, kerstspullen en alles wat al jaren op zolder ligt…) Wat voor dingen moeten we voorlopig dan maar even dubbel hebben? (Een bed, een bank, een tafel…) Wat kan er nu alvast definitief weg? (Een heleboel boeken, oude administratie, de grote pianovleugel, het loodzware bureau, de nog zwaardere antieke kluis…)

Hier in Nederland is alles volgens plan verlopen. De oudste zoon is inmiddels al een tijdje op kamers en doet het prima. De tweede zoon heeft zijn draai gevonden in een baan. De derde zoon is geslaagd voor de middelbare school en gaat studeren in Maastricht. We wonen alleen nog steeds in ons prachtige huis bij Utrecht, want dat is nog niet verkocht. Het begint zowaar op een aflevering van “Ik Vertrek” te lijken. Dit hadden we zo niet bedacht maar het heeft ook voordelen. De jongste heeft al zijn examens in alle rust kunnen doen, zonder verhuizing tussendoor. En we konden op ons gemak bekijken welke spullen er mee moesten naar Frankrijk en welke nog konden blijven.We dachten dat Kerst 2017 de laatste in dit huis zou zijn, dus kerst 2018 hebben we in Frankrijk gevierd. Het zou leuk zijn als we met Kerst 2019 niet meer hoeven te kiezen.

In totaal zijn we een keer of tien daar geweest, eerst steeds als gast en sinds december 2018 als eigenaren. Zelden waren we alleen, want vrienden en familie kwamen graag helpen met allerlei klusjes. Wat een luxe! Al die extra handen! We werkten ons elke keer een slag in de rondte en na drie, vier dagen was iedereen bekaf. Maar wat gezellig om zoveel samen te doen, en vooral buiten. ’s Avonds lekker eten en drinken en niemand had behoefte aan televisie of internet. Een haardvuur in de winter en een tafel buiten in de lente was genoeg. We hopen dat iedereen blijft komen om ook wat van de omgeving te kunnen zien, want dat schoot er nogal bij in.

De eerste honderd overnachtingen staan geboekt en we hebben er ontzettend veel zin in. Nieuw beddengoed ligt klaar, de menu’s zijn samengesteld, de zonnebedden staan straks te wachten onder de parasols, er komen Fransen, Spanjaarden, Nederlanders, Belgen en Engelsen en tussendoor gaan we genieten van de overweldigende rust op onze heuvel. In september zijn we weer een tijdje in Nederland. A bientôt! 

Het Perfecte Bed

Het Perfecte Bed

Het Perfecte Bed

Dit is een heel spannend jaar voor ons, maar vooralsnog leven we in een soort vacuüm, een stilte voor de storm. Zolang het huis nog niet verkocht is kunnen we niks; niet de B&B kopen in Frankrijk die we zo graag overnemen, niks zoeken voor de tussentijd in Nederland, niks regelen. Het is wachten en plannetjes maken. Ook leuk hoor, maar mijn handen jeuken om concrete stappen te zetten.

We moeten daar bijvoorbeeld vijf B&B kamers opnieuw inrichten, waarbij de bedden natuurlijk het belangrijkst zijn. En de grootste uitgave. Dus het moet meteen goed zijn, want vijf bedden vervangen na slechte recensies is natuurlijk een ‘“cauchemar” (= nachtmerrie, ik leer Frans) van jewelste als verse ondernemer over de grens. Gelukkig heb ik inmiddels in tien jaar tijd zo’n vierduizend gasten over de vloer gehad hier, en nooit klachten gehad. Iemand schreef zelfs in een recensie: “Het bed was zo lekker dat mijn vrouw het mee naar huis wilde nemen.” Het is een boxspring met een pocketvering matras en daarop nog een topdek matras. De onderste matras is behoorlijk stevig, en die “topper” zorgt dan voor wat zachtheid.

Toch was er eens een gast die er niet over te spreken was. Hij had het bloedheet in bed en hij was er van overtuigd dat dat door dat topdek matras kwam. “Dat ventileert niet, dat ding moet er af”. Ik heb dat gedaan en toen sliep hij als een roos.

Dat het stevige matrassen moeten zijn, dat is me wel duidelijk. Als je jong bent kom je nog wel weg met een zacht matrasje, maar ik heb aan den lijve ondervonden hoe het fout gaat als je daar te lang op blijft slapen. Ons riante, peperdure bed -van twee bij twee- vonden we aan het begin van ons huwelijk heerlijk, met z’n “softe” matrassen. Maar later ontdekten we dat dit helemaal niet goed meer voor ons was. Nekpijn, koppijn middenin de nacht, rugpijn, allemaal ellende, die als sneeuw voor de zon verdween toen we drie weken op een keihard bedje op een Franse camping doorbrachten.

Gelijk daarna hebben we twee perfecte matrassen aangeschaft met het label “firm”. We zijn bijna 50 plus en daar moeten we maar mee dealen. “Firm” viel trouwens een beetje tegen de eerste nachten, dat voelde echt knetterhard, maar nu is het zalig. En zo’n topdek matras hadden we vroeger ook, maar is nu nergens meer voor nodig.

Aangezien onze gasten in Frankrijk straks waarschijnlijk ook van middelbare leeftijd zijn, weten we wat ons te doen staat. Maar ja, nog even wachten.

Op Losse Schroeven

Op Losse Schroeven

Op Losse Schroeven

Ik kom nu regelmatig mensen tegen die hebben gelezen of gehoord dat we naar Frankrijk willen en die verbaasd zeggen “Hee ben je er nog? Ik dacht dat jullie gingen verhuizen?”

Maar zo’n plan vergt voorbereiding, mensen. Je kunt niet van de ene op de andere dag weggaan als je hier een gezin hebt met nog drie inwonende zonen, twee honden en een kat, een hypotheek, een eigen bedrijf, een B&B met gasten die al een half jaar vooruit geboekt hebben en familieleden en vrienden die nog aan het idee moeten wennen. Dus het is een plan dat over een lange tijd is uitgesmeerd. Daar hou ik niet zo van,  maar het is niet anders. Als er maar stapje voor stapje actie is, dan hou ik het wel vol.

De eerste stappen zijn gezet: de makelaar is ingeschakeld en de foto’s zijn gemaakt. “Wat wonen jullie hier schitterend”, zei de fotograaf.. “Ja, hou maar op”, riep ik meteen. Er zijn drone opnames gemaakt. Plattegronden zijn ingemeten en getekend. “Wat een uniek en prachtig huis is dit”, zei de tekenaar… Sja. Ik wil het allemaal niet horen, want straks krijg ik nog spijt. Ons droomhuis staat te koop. Het huis waarvan we twaalf jaar geleden dachten dat we er nooit meer weg zouden willen.

Dat is dus het plan: zodra ons huis verkocht is kopen we het huis in Frankrijk. Dan gaan we er een zwembad aan laten leggen en hopen we in de zomer van 2019 onze eerste gasten te ontvangen. Intussen moeten we hier rond Utrecht ook nog een huis zoeken waar we met de jongens kunnen wonen als we in Nederland verblijven, wat we de komende drie jaar nog veelvuldig zullen doen, buiten het hoogseizoen. De jongens zijn namelijk nog bezig met school en studie. Ergens tussen de bedrijven door moeten we natuurlijk nog allerlei dingen in Frankrijk regelen (ik wil nog niet precies weten wát allemaal), Theo moet zijn eigen zaak draaiende houden en ik zal een nieuwe website en het reserveringssysteem maken.

Omdat we nu niet veel meer kunnen doen dan afwachten, ben ik maar vast in gedachten een zwembad in Frankrijk aan het aanleggen, de kamers aan het inrichten, de auto aan het inruilen en af en toe doe ik een heuse aankoop. Ik vond dat ik een aanbieding van beddengoed niet kon laten liggen, ik heb gewoon tien dekbedovertrekken gekocht. Die staan nu in een doos ergens in een hoekje want ik ga ze waarschijnlijk pas in de zomer van 2019 gebruiken. Ontzettend onhandig eigenlijk want er moeten juist spullen weg. Dit grote huis staat al veel te vol.

Maar onze eettafel, die we daar niet meer nodig hebben, want er zijn al eettafels, die kan ik wel weg doen, maar ik kan hem daar ook onder de overkapping zetten zodat we buiten kunnen eten. En guess what; ik heb exact dezelfde tafel op marktplaats gevonden, voor een prikkie. Die gaan we zondag ophalen en opslaan, en dan hebben we straks een tafel van vier en een halve meter met ruimte voor 14 mensen. Ohhhh, wat heb ik er zin in!!

Wat ook ontzettend leuk is, is zwembaden bekijken. Op Pinterest, Instagram en op websites van zwembadbouwers. Ik heb zelfs al in het Frans een offerte voor een “piscine à débordement”, oftewel een infinity pool liggen. Maar het is maar goed dat we ruim in onze tijd zitten, want dat idee heb ik inmiddels bijgesteld naar iets wat meer bij een eenvoudige boerenhoeve past. Soms vraag ik me af of we ooit zelf de tijd zullen hebben om er in te zwemmen, het is voornamelijk voor de gasten, maar hoe heerlijk zou het zijn; even pauze en dan in je eigen zwembad kunnen plonsen?

Kijk, zo kom ik de dagen wel door. Ik laat uiteraard de financiële  en fiscale (=saaie) zaken aan Theo over. Het is een raar gevoel, we hebben alles op losse schroeven gezet, dat is wel spannend. Het voelt alsof we al half in Frankrijk wonen, maar er kan best nog van alles misgaan of tussen komen. En toch: no guts no glory, en we hebben er eigenlijk alle vertrouwen in.

Nieuwsgierig waar we naar toe gaan? Zie PechBlanc.com. Overigens is B&B Klein Zuylenburg nog gewoon te boeken, per maand vooruit.

TO BE CONTINUED

Franse B&B gezocht (deel 2)

Franse B&B gezocht (deel 2)

Franse B&B gezocht (deel 2)

Ik heb een hoop updates te delen, want er gebeurt hier van alles, maar laat ik het vandaag houden bij onze zoektocht naar een Franse B&B. Ons “Ik Vertrek” verhaal. Onze toekomstplannen. Spannend genoeg lijkt me. Het eerste verslag was ergens in september en toen begonnen we net met onze cursus Frans.

Inmiddels zijn we al wat stappen verder, en begint er zelfs lichte paniek toe te slaan. We zijn namelijk in Frankrijk geweest met Pasen, hebben er rondgereden en drie B&B’s van Nederlanders bezocht. Nummer drie, de laatste van het tripje, daar liggen we nu wakker van. Dat was niet de bedoeling! Het was een oriënterend tripje, we zouden alleen het landschap en de omgeving op ons in laten werken. We zouden pas over een jaar of drie echt gaan zoeken. We wilden nu vooral graag informatie van Nederlanders die dezelfde stap ooit gedaan hadden, maar dat we een beetje verliefd zouden worden lag nog helemaal niet in de planning. Natuurlijk staat -ie ook nog te koop. Dat was misschien op voorhand niet zo slim. We hadden ook alleen B&B’s kunnen bezoeken waarvan de eigenaren niet het plan hadden om te stoppen. Dan hadden we dezelfde informatie gekregen en waren we hooguit een beetje jaloers geworden. Maar nu lag daar ineens een levensgrote kans.

Kwam het omdat de zon die dag ineens was doorgebroken en de temperatuur met tien graden omhoog schoot? Was het die rivier die ons een ‘thuis’ gevoel gaf? Of was het puur de plek, op die heuvel, in dat gehucht? Zodra we er het erf betraden daalde er een soort helende rust op ons neer en we waren er de volgende dag niet weg te slaan. Pas onderweg naar het vliegveld beseften we dat we veel te lang waren blijven hangen. We scheurden als een debiel over de Franse plattelandsweggetjes om op tijd het vliegtuig terug te halen. Theo beduusd omdat zoiets hem nooit overkomt: te laat vertrekken voor een vlucht. En ik in de war maar vooral geconcentreerd voor me kijkend om naar niet te gaan spugen. Terwijl we juist de snelweg hadden vermeden om ook de Dordogne nog even rustig op ons te laten inwerken.

Ons nieuwe droomhuisje lig dus niet in de Auvergne, waar je zo mooi kunt paragliden en skiën, maar in een raar natuurgebied aan de Lot rivier. Waar vroeger wijn werd verbouwd maar waar nu alleen nog eiken willen groeien. Waar de bergen niet zo hoog zijn als we wensten, maar waar we wel de mooiste sterrenhemel ever zagen. Waar je alleen vogeltjes hoort fluiten en waar je heel ver kunt kijken over land dat er allemaal bij hoort. Waar je lekker kunt eten in het “mooiste dorp van Frankrijk”. En waar de huidige sympathieke eigenaren onze nieuwe buren zullen worden. Als… als…

Nu zitten we met de gebakken peren. Wat we destijds voor Klein Zuylenburg voelden, dat hebben we nu weer. We kunnen het niet uit ons hoofd zetten. Het is namelijk een B&B die gewoon af is, en klopt, en leuk en prachtig is gerenoveerd maar nog nét niet helemaal af zoals wij het zouden willen. Daar slaat de fantasie van op hol. Als we dit doorzetten dan gaat het hele “Ik Vertrek” plan er toch iets anders uitzien dan aanvankelijk de bedoeling was.

Waarom wilden we dit ook alweer? Worden we daar dan gelukkiger dan hier? Welnee. Is het gras daar groener? Zeker niet, niks sappiger dan een Hollands grasveldje. Zijn we zo gestresst in Nederland dat we daar rust hopen te vinden? Absoluut niet, hoewel we die totale stilte wel erg lekker vinden. Het is gewoon een nieuw avontuur, een andere fase, een enorme uitdaging, net zoals het grootbrengen van de kinderen dat is geweest. Een plan waar we nieuwe energie van krijgen omdat het veel spannender is dan te blijven zitten waar we zitten en te doen wat we al jaren doen. En we denken dat we er goed in zullen zijn.
Wordt vervolgd.