Het is een vraag die op een theezakje van Pickwick waarschijnlijk ook vermeld staat: je gaat naar een onbewoond eiland: wat neem je mee? Nu gaan wij gelukkig niet naar een eiland en tegenwoordig is in heel Europa ongeveer hetzelfde te koop. Maar “ongeveer” is soms niet voldoende. Wij hebben als laatste lijstje voordat we weg gaan wat items staan die we toch maar mee gaan nemen. 

Hoe vaak zouden we inmiddels al op en neer gereden zijn naar ons huis in Frankrijk? Ik denk wel tien keer. Altijd met een volle auto, vaak met een aanhanger, soms zelfs met een busje. We hebben daar twee buren: een Frans gezin en een Nederlands stel van wie wij het huis kochten. Zijzelf trokken in het huis dat ze al die jaren als gite verhuurd hadden. Super leuk en handig natuurlijk dat je af en toe lekker in je eigen taal kunt kletsen, dat ze het huis waar we gaan wonen tot op de millimeter kennen (want zelf volledig gerestaureerd) en dat ze de emigratie ervaring al een jaar of zestien geleden gehad hebben. Elke keer als we weer die kant op gingen rijden vroegen we of ze nog iets nodig hadden uit Nederland. De ene keer was het Van Nelle shag, de andere keer satésaus, maar in elk geval vroegen ze altijd om  Bambix. 

Bambix is heus wel ook in Frankrijk te koop, maar nét niet de variant waar zij elke ochtend de dag mee willen beginnen: die met acht granen. Voor baby’s van twaalf maanden en ouder. (Ze zijn inmiddels in de zestig.) Hij zou zelf de bestelling wel doorgeven bij een supermarkt in onze buurt en dan hoefden wij het alleen maar op te halen en in de aanhanger te laden. Groot was de schrik toen ik bij mijn Bambix dealer aankwam in mijn kleine stadsautootje en daar een gigantische stelling kar met dozen naar buiten werd gereden. Dit kon toch niet allemaal voor onze buren zijn? Maar jawel. Veertig dozen met elk vijf pakken Bambix. Merde!, dacht ik vooral, zoveel plek hebben we niet in de aanhanger en al helemaal niet nu in mijn autootje. Het bleek gelukkig een vergissing te zijn. Hij had veertig pakken willen hebben, niet veertig dozen. Maar het zette me wel aan het denken. Als je zo verknocht bent aan een bepaald product, hoe moet dat dan als het niet meer in je omgeving te koop is? Hebben wij zelf ook van die sterke voorkeuren? En gaan wij daar aan toegeven? 

Ja, we gaan er aan toegeven. De laatste verhuizing is niet meer zo omvangrijk dat de auto tot de nok toe vol geladen wordt. Er kan nog wel wat bij. Maar we slaan misschien een beetje door. Het gaat vooral om bepaalde merken, en voornamelijk om etenswaren. Hollandse kaas bijvoorbeeld. Is wel te koop maar alleen in plakjes, uit Gouda. Vorige zomer hebben we twee maanden overleefd met vacuüm verpakte stukken belegen boerenkaas. We serveerden ze ook aan het ontbijt. Het ging bijna aan elke tafel schoon op! Zelfs de Fransen, die bij het ontbijt zelden kaas eten, konden het niet weerstaan. Probleempje was wel dat de kaas toch uitdroogde en we aan het einde van het seizoen geen plakken meer konden snijden maar een soort brokkelkaas moesten serveren. De eerste kilo’s nemen we dus mee, voor de overige maanden en jaren heb ik twee Nederlandse dames gevonden die vanuit de Bourgogne Hollandse kaas versturen! Yes! Dat probleem is getackeld. Zie fromagehollandais.eu

Wat we nooit hebben gevonden in de enorme LeClerc en de gigantische Carrefour is een doodnormale pot wildfond. Een visfond en runderfond evenmin. Bouillonblokjes die een soort van fond zijn dan weer wel, maar we willen potten. Als basis voor allerlei sauzen onmisbaar toch? Vuilniszakken van zestig liter. Een onmogelijke zoektocht. Wel van vijftig en van honderd liter. Raar dat dat niet gestandaardiseerd is. Houten tandenstokers! Ga er maar aan staan, zo’n klein doosje in zo’n grote supermarkt. Maar als ze er zelfs in de apotheek nooit van gehoord hebben? Calvé pindakaas is toch echt de lekkerste, net als de mayonaise (mijn excuus is dat dat voor de Nederlandse gasten mee moet, maar het is natuurlijk vooral voor mezelf). De Wijko satésaus, die bestaat er volgens mij niet. Alles wat met de Indonesische keuken te maken heeft moet je hier met een loep zoeken, kruiden en ketjap bijvoorbeeld. De Natrena zoetjes zijn de enige die ik nog enigszins te pruimen vind. De Ruijter hagelslag, ach, zouden we ooit zonder onze hofleverancier kunnen?? De gestampte muisjes kunnen er ook nog wel bij. Vanillestokjes zijn behoorlijk prijzig in Frankrijk en als je elke week crême brulleé maakt… en drop, gaan we snakken naar drop als het nergens te koop is? 

Wij horen graag of er nog items ontbreken op deze lijst. Nu kan het nog! Alleen lang houdbare producten uiteraard. Non-food mag ook. Items die nu op de lijst zijn maar die we kunnen schrappen, dat horen we ook graag. Je bijdrage wordt zeer gewaardeerd. 

graag delen!