We hebben het nooit zo genoemd, “emigreren”, want we waren in eerste instantie niet van plan om het hele jaar door in Frankrijk te blijven. We dachten dat we nog een appartementje in Nederland aan zouden houden, maar we zijn in de loop van de tijd van gedachten veranderd. Want wat gaan we dan doen in dat appartement in Nederland? De winter doorbrengen? Zonder werk? Weer met de huisdieren op een bovenwoninkje? Familie en vrienden zien ons aankomen: Ha! Daar heb je Theo en Liesbet weer, die vervelen zich te pletter in Frankrijk en willen weer een paar maanden entertained worden. Maar ieders leven gaat hier gewoon door natuurlijk, dus een etentje hier en een middagje daar, en je hebt na een paar weken iedereen wel weer gezien. Een appartement leeg laten staan is geen optie, maar verhuren eigenlijk ook niet want spontaan langs komen zit er dan niet in. Maar bovenal hebben we geen zin meer in al dat bezit. 

Dus na de overdracht van ons grote huis, de verkoop van Theo’s makelaardij en mijn auto, en het helpen verhuizen van onze drie jongens, zijn we nu vooral bezig met afhandelen. Je kunt namelijk heel veel opzeggen als je vertrekt: de huur, gas en elektra,  abonnementen, verzekeringen, de krant, tv en internet, een huurfiets, het parkeerabonnement, de wegenbelasting, bankrekeningen, en ga zo maar door. Daarvan is natuurlijk ook alweer een heleboel teruggekomen in Frankrijk, maar toch schoont het aardig op. In plaats van vijf rekeningen in Nederland hebben we nu maar één rekening in Frankrijk. 

Nu is het nog zaak om een selectie te maken in de spullen. De hele zolder staat daar al vol met zaken die we er niet kwijt kunnen. We hebben er een B&B mét inboedel overgenomen, dus we hebben nu veel dubbel. Hier in Utrecht hebben we gelukkig nauwelijks meer iets van waarde. Ons bed, een paar favoriete pannen en onze kleding. Een bed hebben we natuurlijk in Frankrijk ook al, maar deze vinden we fijner, dus eentje wordt een “reservebed”, net zoals we ook een reservevriezer en een reservewasmachine en een reserveservies hebben… het is belachelijk. Belangrijker is dus dat we in Frankrijk binnenkort gaan “ontspullen”. Schilderijen, vazen, stoelen, spiegels, frutsels, ik denk dat we een “vide grenier” (letterlijk: lege zolder) gaan houden op de binnenplaats. Het Franse equivalent van de vrijmarkt op Koningsdag. Maak ons los van al die troep! Je kunt je afvragen waarom we het allemaal mee verhuisd hebben. Ik denk dat het afscheid van het huis al genoeg was op dat moment, alles wat er in stond weg doen was nog een stap te ver. En dan te bedenken dat we een kwart van de inboedel toch naar de kringloop gebracht hebben. Een ander kwart is verdeeld over de nieuwe onderkomens van onze jongens. Hoe groter het huis, hoe meer spullen men verzamelt, dat blijkt maar weer. 

Klein puntje van aandacht is dat we daar weliswaar kleiner gaan wonen maar met een veel grotere tuin én een zwembad. Dat vereist goeie snoeischaren, een maaimachine op benzine, een kettingzaag, tuinstoelen, ligbedden, parasols…. En is alles wel compleet voor de gasten? Er gaat niets boven het serveren van desserts in het allermooiste dessertschaaltje en we hadden ook nog niet veertien eierdopjes…. Waar we dus aan de ene kant alles wegdoen, zijn we aan de andere kant weer allerhande “broodnodige items” het erf op aan het slepen.

Toch: Minimalisme begint me steeds meer aan te spreken, al zijn we nog heel ver van dat ideaal verwijderd. Ik heb net in het boek “Weg Ermee” van Dennis Storm de volgende verhelderende spreuk gelezen: Het is niet zonde om iets weg te doen; het is zonde dat je het ooit gekocht hebt. En zo is het precies. Toen ik laatst de bestelhistorie bekeek van alle webwinkels waar ik weleens besteld heb schrok ik me wezenloos. Zoveel aankopen die best tegenvielen, maar die ik niet terugstuurde, want ‘gedoe’. Om nog maar te zwijgen over mijn Marktplaats aankopen. Dus nu ben ik al maanden op rantsoen. Het kopen is leuker dan het hebben, dus ik ben naarstig op zoek naar een alternatieve hobby voor online aankopen. Tegenwoordig gooi ik het wel in mijn mandje maar reken ik niet af. Ziek toch? 

Over een kleine maand rijden we weg. Ons nieuwe leven tegemoet. Gaan we iets missen? Tuurlijk! De jongens, vrienden en familie. Al komt godzijdank een hele stoet de komende maanden langs in Frankrijk. Maar verder? Ik denk het niet. En zo wel, dan laat ik het weten.

A bientôt! 

 

graag delen!