De Vecht, de brug en de mensen

De Vecht, de brug en de mensen

Het is een prachtige zondag, warm, alleen maar zon, en dan zitten wij natuurlijk op onze veranda. Dat doen we eigenlijk al met Pasen, als het even kan, maar in juli zeker. Het voordeel van een veranda is namelijk dat je altijd buiten kunt eten, ook als het regent of als er onweer voorspeld is. En op een vrije zondag, waarop heel Nederland de wandelschoenen of de boot of de fiets of de motor of de oldtimer van stal haalt, is het in ons dorp behoorlijk levendig. Je kunt hier eigenlijk een dag lang zitten en er speelt zich een hele voorstelling af met vele hoogte- en dieptepunten. Vanmiddag was het weer zover. Met een fleske wijn, een bakje nootjes en een gekruide worst installeren wij ons met de rug naar de muur zodat we allebei uitzicht hebben op de straat, de Vecht en de dorpsbrug. 

De eerste grap is al dat onze straat opengebroken is en dat mensen dat pas op het laatste moment zien. “Hooooo!” schreeuwt elk groepje wielrenners naar de rest van het peloton om vervolgens verder te ploegen door het zand. Recreatiefietsers stoppen, aanschouwen de opengebroken straat, en gaan in discussie. Ze hadden namelijk veel eerder al wel borden zien staan, maar ja, dan moest je wel omfietsen en dat doet toch niemand. Stappen we af en lopen we een eind of nemen we de route over de brug? En hoe komen we dan weer bij de Vecht?  

Dan hebben we de lopende bezoekers. Die parkeren hun auto meestal ergens in de buurt en komen lopend over de brug en blijven daar steevast een tijdje staan. Van het uitzicht genieten, foto’s maken. Ook al ligt er een hele file boten voor die brug te wachten, ze blijven zwaaien en selfies maken, en het komt vaak niet in ze op dat de brug misschien even open moet om al die boten door te laten. 

Op dat moment raakt de brugwachter geïrriteerd. Hij neemt dit alles waar via een camera in zijn hokje in Maarssen, en het is een drukke dag, dus die mensen moeten daar weg. “Hallo, wilt u de brug verlaten, de brug gaat NU open”, klinkt het keihard door de speaker. De bezoekers schrikken zich het apelazarus  en vragen zich af waar dit bevel vandaan komt en hoe die stem gezien kan hebben dat ze op de brug stonden. Grappig! Nog leuker als ze voor een bruiloft komen (er wordt wat af getrouwd hier) en ze in hun mooiste jurk en hooggehakt zo snel mogelijk die brug af willen. 

Vandaag werd in een kwartier tijd tot drie keer toe alles genegeerd wat de brugwachter aan het doen was. Eerst gaat er een lamp knipperen, tegelijkertijd gaat er een bel rinkelen en dan komen de slagbomen naar beneden. Maar niemand reageerde. En zo stond er een fietser met twee fietsen op de brug ingesloten tussen de slagbomen. Deed de brugwachter ze weer open om die man te bevrijden. Reed vervolgens al het verkeer er weer gewoon door. Konden ze eindelijk weer dicht zat er een oldtimer onder de slagboom, bijna gehalveerd. Weer open, oldtimer met de schrik vrij, weer een poging en toen werd er een oudere dame bijna geguillotineerd. Wij zaten bijna schreeuwend op de veranda te wijzen op de dalende slagboom. Goddogoddogod dat ging nog maar net goed. 

Niet lang daarna zagen wij een fervent baantjestrekker onze kant op zwemmen. Best een risico op een druk bevaren rivier, maar gelukkig mag je hier maar 5 km per uur. Maar toen naderde er een speedboot in volle vaart. Iemand met haast? Teveel gedronken? Of gewoon geen benul? We stonden alweer recht overeind om die mafkees in die speedboot en die zwemmer te waarschuwen. De zwemmer had zich goddank naar de kant gehaast en stopte gelijk met zijn avontuur. Lopend droop hij af. 

Dan hebben we aan de overkant van het water een lieflijk parkje met een theehuis erin waar zowel bruidsparen zich laten fotograferen, waar passanten gaan picknicken of waar jeugdigen onder de 18 samenkomen omdat die nergens anders terecht kunnen. Vanmiddag zaten daar drie gehoofddoekte vrouwen, met allerlei proviand. Het zag er gezellig uit en het klonk nog gezelliger naarmate de zon daalde, want elke boot die toen nog langskwam werd met een hoop gegil onthaald. Toen er een jongen in de sloep van zijn vader (het is natuurlijk nooit zijn eigen sloep) zijn broek liet zakken was het gegil tot op de Dom te horen waarschijnlijk. Daarna werd het stil in Oud-Zuilen, en vroegen wij ons af of we dit niet verschrikkelijk gaan missen. Ja. We gaan dit zeker missen. Maar we zullen tegelijkertijd met een hoop plezier terugdenken aan wat zich hier al die jaren heeft afgespeeld. 

Thriller

Thriller

Ik riep nou wel de laatste keer dat ons avontuur niet geschikt is voor “Ik Vertrek”, wegens te weinig kommer en kwel en instort gevaar. Toch denk ik dat ons afgelopen bezoek in mei best aardige televisie had opgeleverd. Alleen al omdat het er zeek van de regen. Dat zie je vaak: denken die Hollanders het moeras te ontvluchten, komen ze ergens in Zuid-Europa alsnog in een soort moesson terecht. Gniffel gniffel, denken de thuisblijvers dan; zie  je wel, het is daar helemaal niet zonniger dan hier. Nou dat klopte in dit geval, de weerberichten van Oud-Zuilen en die van Limogne-en-Quercy leken wel wekenlang per ongeluk verwisseld: in Nederland steeds prachtig, droog en zonnig, en daar RUK. En zo stonden wij dus met een aantal paraplu’s ons zwembad uit te meten in een zompig veld, wat sowieso al een sneue klus is want een normaal zwembad lijkt op zo’n immens terrein al gauw een knullig pierenbadje.

Maar waar de camera’s echt ontbraken was ons bezoek aan de buren. Een boerderij verderop. Daar wonen vier generaties boer met schapen en koeien en om bij te verdienen wat haardhout. Het gehucht was eigenlijk hetzelfde als dat van ons maar dan duidelijk eentje waar nog serieus geboerd wordt: overal machines, troepjes, werkspullen, niks aangeharkt, geen tuintje, gewoon een erf. Ze moesten allemaal hun werk onderbreken voor ons bezoek en ik hoopte maar dat ons meegebrachte potje jam van de pruimen uit onze Oud-Zuilense tuin dat een beetje goed kon maken. En toen werden we de woonkamer in geloodst; althans, ik denk dat het de woonkamer was. Er stonden in elk geval genoeg stoelen. Verder alleen een tafel en een kachel. De cider werd opengetrokken en een pak cakejes ging rond.

Gelukkig waren ze met veel, er vielen goddank geen ongemakkelijke stiltes, en toen die na een tijdje wel dreigde te vallen kwam er ineens een boel herrie van buiten. Daar kwam de hele schaapskudde voorbij gerend en ik greep mijn kans om te ontsnappen aan het kringgesprek: “Dat wil ik graag zien!” De schapen werden van de schuur naar het land geleid en ik kreeg ineens twee piepkleine lammetjes in mijn armen gedrukt: “draag die maar even mee”. Ze waren net een dag oud. Ik denk dat ik wel een blij hoofd had op dat moment. Verder liepen er tientallen kippen- en ganzenkuikens rond en werd mijn hand nog afgelebberd door een kalfje en toen was het tijd om weer op te stappen. Had ik me daar nou zo zenuwachtig over gemaakt? Super aardige mensen en heerlijk veel afleiding van allemaal leuke beesten.

Verder liep ons werkbezoek op rolletjes: er was een bezoek aan de Office du Tourisme van de Lot, en nog eentje aan die van Gites de France, en we gingen naar de notaris en na het zetten van honderd parafen en handtekeningen is Pech Blanc bijna van ons! Een klein thriller momentje hadden we nog toen we vlak daarna erachter kwamen dat het zwembad helemaal niet gebouwd mag worden op het veld waar we hem uitgemeten hadden. Met wat tragische muziek eronder en een close-up van mijn paniekogen was dat toch ook top TV geweest. Gelukkig hebben we nog een hectare waar het wel mag, maar dat hoeven de kijkers niet te weten.

De echte thriller is nu aan de gang: met een Frans koopcontract op zak wachten op de verkoop van ons Nederlandse huis. Alle huizen in de buurt gaan als warme broodjes over de toonbank, maar dat van ons lijkt wel geboycot. Terwijl, lieve mensen, dit huis dan wel aan de prijs is, maar ALS je iets unieks kunt betalen: Middenin de Randstad en op fietsafstand van de Utrechtse Dom, zonder het lawaai en de parkeeroverlast van een stad, aan de Vecht notabene, met een ligplaats voor de deur, in een lekker gemeleerd dorp, naast de dorpsbrug waar altijd wel wat gebeurt, met prachtige hoge plafonds en ramen, open haarden, marmer, parketvloeren, en dan die veranda, waar je zelfs kunt BBQ’en als het regent, ja mensen, zoveel woongenot is niet in meters of euro’s uit te drukken. Maar je moet gewoon even komen kijken. Zeker nu het in Nederland altijd zulk prachtig weer is!