Het Perfecte Bed

Het Perfecte Bed

Dit is een heel spannend jaar voor ons, maar vooralsnog leven we in een soort vacuüm, een stilte voor de storm. Zolang het huis nog niet verkocht is kunnen we niks; niet de B&B kopen in Frankrijk die we zo graag overnemen, niks zoeken voor de tussentijd in Nederland, niks regelen. Het is wachten en plannetjes maken. Ook leuk hoor, maar mijn handen jeuken om concrete stappen te zetten.

We moeten daar bijvoorbeeld vijf B&B kamers opnieuw inrichten, waarbij de bedden natuurlijk het belangrijkst zijn. En de grootste uitgave. Dus het moet meteen goed zijn, want vijf bedden vervangen na slechte recensies is natuurlijk een ‘“cauchemar” (= nachtmerrie, ik leer Frans) van jewelste als verse ondernemer over de grens. Gelukkig heb ik inmiddels in tien jaar tijd zo’n vierduizend gasten over de vloer gehad hier, en nooit klachten gehad. Iemand schreef zelfs in een recensie: “Het bed was zo lekker dat mijn vrouw het mee naar huis wilde nemen.” Het is een boxspring met een pocketvering matras en daarop nog een topdek matras. De onderste matras is behoorlijk stevig, en die “topper” zorgt dan voor wat zachtheid.

Toch was er eens een gast die er niet over te spreken was. Hij had het bloedheet in bed en hij was er van overtuigd dat dat door dat topdek matras kwam. “Dat ventileert niet, dat ding moet er af”. Ik heb dat gedaan en toen sliep hij als een roos.

Dat het stevige matrassen moeten zijn, dat is me wel duidelijk. Als je jong bent kom je nog wel weg met een zacht matrasje, maar ik heb aan den lijve ondervonden hoe het fout gaat als je daar te lang op blijft slapen. Ons riante, peperdure bed -van twee bij twee- vonden we aan het begin van ons huwelijk heerlijk, met z’n “softe” matrassen. Maar later ontdekten we dat dit helemaal niet goed meer voor ons was. Nekpijn, koppijn middenin de nacht, rugpijn, allemaal ellende, die als sneeuw voor de zon verdween toen we drie weken op een keihard bedje op een Franse camping doorbrachten.

Gelijk daarna hebben we twee perfecte matrassen aangeschaft met het label “firm”. We zijn bijna 50 plus en daar moeten we maar mee dealen. “Firm” viel trouwens een beetje tegen de eerste nachten, dat voelde echt knetterhard, maar nu is het zalig. En zo’n topdek matras hadden we vroeger ook, maar is nu nergens meer voor nodig.

Aangezien onze gasten in Frankrijk straks waarschijnlijk ook van middelbare leeftijd zijn, weten we wat ons te doen staat. Maar ja, nog even wachten.

Op Losse Schroeven

Ik kom nu regelmatig mensen tegen die hebben gelezen of gehoord dat we naar Frankrijk willen en die verbaasd zeggen “Hee ben je er nog? Ik dacht dat jullie gingen verhuizen?”

Maar zo’n plan vergt voorbereiding, mensen. Je kunt niet van de ene op de andere dag weggaan als je hier een gezin hebt met nog drie inwonende zonen, twee honden en een kat, een hypotheek, een eigen bedrijf, een B&B met gasten die al een half jaar vooruit geboekt hebben en familieleden en vrienden die nog aan het idee moeten wennen. Dus het is een plan dat over een lange tijd is uitgesmeerd. Daar hou ik niet zo van,  maar het is niet anders. Als er maar stapje voor stapje actie is, dan hou ik het wel vol.

De eerste stappen zijn gezet: de makelaar is ingeschakeld en de foto’s zijn gemaakt. “Wat wonen jullie hier schitterend”, zei de fotograaf.. “Ja, hou maar op”, riep ik meteen. Er zijn drone opnames gemaakt. Plattegronden zijn ingemeten en getekend. “Wat een uniek en prachtig huis is dit”, zei de tekenaar… Sja. Ik wil het allemaal niet horen, want straks krijg ik nog spijt. Ons droomhuis staat te koop. Het huis waarvan we twaalf jaar geleden dachten dat we er nooit meer weg zouden willen.

Dat is dus het plan: zodra ons huis verkocht is kopen we het huis in Frankrijk. Dan gaan we er een zwembad aan laten leggen en hopen we in de zomer van 2019 onze eerste gasten te ontvangen. Intussen moeten we hier rond Utrecht ook nog een huis zoeken waar we met de jongens kunnen wonen als we in Nederland verblijven, wat we de komende drie jaar nog veelvuldig zullen doen, buiten het hoogseizoen. De jongens zijn namelijk nog bezig met school en studie. Ergens tussen de bedrijven door moeten we natuurlijk nog allerlei dingen in Frankrijk regelen (ik wil nog niet precies weten wát allemaal), Theo moet zijn eigen zaak draaiende houden en ik zal een nieuwe website en het reserveringssysteem maken.

Omdat we nu niet veel meer kunnen doen dan afwachten, ben ik maar vast in gedachten een zwembad in Frankrijk aan het aanleggen, de kamers aan het inrichten, de auto aan het inruilen en af en toe doe ik een heuse aankoop. Ik vond dat ik een aanbieding van beddengoed niet kon laten liggen, ik heb gewoon tien dekbedovertrekken gekocht. Die staan nu in een doos ergens in een hoekje want ik ga ze waarschijnlijk pas in de zomer van 2019 gebruiken. Ontzettend onhandig eigenlijk want er moeten juist spullen weg. Dit grote huis staat al veel te vol.

Maar onze eettafel, die we daar niet meer nodig hebben, want er zijn al eettafels, die kan ik wel weg doen, maar ik kan hem daar ook onder de overkapping zetten zodat we buiten kunnen eten. En guess what; ik heb exact dezelfde tafel op marktplaats gevonden, voor een prikkie. Die gaan we zondag ophalen en opslaan, en dan hebben we straks een tafel van vier en een halve meter met ruimte voor 14 mensen. Ohhhh, wat heb ik er zin in!!

Wat ook ontzettend leuk is, is zwembaden bekijken. Op Pinterest, Instagram en op websites van zwembadbouwers. Ik heb zelfs al in het Frans een offerte voor een “piscine à débordement”, oftewel een infinity pool liggen. Maar het is maar goed dat we ruim in onze tijd zitten, want dat idee heb ik inmiddels bijgesteld naar iets wat meer bij een eenvoudige boerenhoeve past. Soms vraag ik me af of we ooit zelf de tijd zullen hebben om er in te zwemmen, het is voornamelijk voor de gasten, maar hoe heerlijk zou het zijn; even pauze en dan in je eigen zwembad kunnen plonsen?

Kijk, zo kom ik de dagen wel door. Ik laat uiteraard de financiële  en fiscale (=saaie) zaken aan Theo over. Het is een raar gevoel, we hebben alles op losse schroeven gezet, dat is wel spannend. Het voelt alsof we al half in Frankrijk wonen, maar er kan best nog van alles misgaan of tussen komen. En toch: no guts no glory, en we hebben er eigenlijk alle vertrouwen in.

Nieuwsgierig waar we naar toe gaan? Zie PechBlanc.com. Overigens is B&B Klein Zuylenburg nog gewoon te boeken, per maand vooruit.

TO BE CONTINUED

Franse B&B gezocht (deel 2)

Franse B&B gezocht (deel 2)

Ik heb een hoop updates te delen, want er gebeurt hier van alles, maar laat ik het vandaag houden bij onze zoektocht naar een Franse B&B. Ons “Ik Vertrek” verhaal. Onze toekomstplannen. Spannend genoeg lijkt me. Het eerste verslag was ergens in september en toen begonnen we net met onze cursus Frans.

Inmiddels zijn we al wat stappen verder, en begint er zelfs lichte paniek toe te slaan. We zijn namelijk in Frankrijk geweest met Pasen, hebben er rondgereden en drie B&B’s van Nederlanders bezocht. Nummer drie, de laatste van het tripje, daar liggen we nu wakker van. Dat was niet de bedoeling! Het was een oriënterend tripje, we zouden alleen het landschap en de omgeving op ons in laten werken. We zouden pas over een jaar of drie echt gaan zoeken. We wilden nu vooral graag informatie van Nederlanders die dezelfde stap ooit gedaan hadden, maar dat we een beetje verliefd zouden worden lag nog helemaal niet in de planning. Natuurlijk staat -ie ook nog te koop. Dat was misschien op voorhand niet zo slim. We hadden ook alleen B&B’s kunnen bezoeken waarvan de eigenaren niet het plan hadden om te stoppen. Dan hadden we dezelfde informatie gekregen en waren we hooguit een beetje jaloers geworden. Maar nu lag daar ineens een levensgrote kans.

Kwam het omdat de zon die dag ineens was doorgebroken en de temperatuur met tien graden omhoog schoot? Was het die rivier die ons een ‘thuis’ gevoel gaf? Of was het puur de plek, op die heuvel, in dat gehucht? Zodra we er het erf betraden daalde er een soort helende rust op ons neer en we waren er de volgende dag niet weg te slaan. Pas onderweg naar het vliegveld beseften we dat we veel te lang waren blijven hangen. We scheurden als een debiel over de Franse plattelandsweggetjes om op tijd het vliegtuig terug te halen. Theo beduusd omdat zoiets hem nooit overkomt: te laat vertrekken voor een vlucht. En ik in de war maar vooral geconcentreerd voor me kijkend om naar niet te gaan spugen. Terwijl we juist de snelweg hadden vermeden om ook de Dordogne nog even rustig op ons te laten inwerken.

Ons nieuwe droomhuisje lig dus niet in de Auvergne, waar je zo mooi kunt paragliden en skiën, maar in een raar natuurgebied aan de Lot rivier. Waar vroeger wijn werd verbouwd maar waar nu alleen nog eiken willen groeien. Waar de bergen niet zo hoog zijn als we wensten, maar waar we wel de mooiste sterrenhemel ever zagen. Waar je alleen vogeltjes hoort fluiten en waar je heel ver kunt kijken over land dat er allemaal bij hoort. Waar je lekker kunt eten in het “mooiste dorp van Frankrijk”. En waar de huidige sympathieke eigenaren onze nieuwe buren zullen worden. Als… als…

Nu zitten we met de gebakken peren. Wat we destijds voor Klein Zuylenburg voelden, dat hebben we nu weer. We kunnen het niet uit ons hoofd zetten. Het is namelijk een B&B die gewoon af is, en klopt, en leuk en prachtig is gerenoveerd maar nog nét niet helemaal af zoals wij het zouden willen. Daar slaat de fantasie van op hol. Als we dit doorzetten dan gaat het hele “Ik Vertrek” plan er toch iets anders uitzien dan aanvankelijk de bedoeling was.

Waarom wilden we dit ook alweer? Worden we daar dan gelukkiger dan hier? Welnee. Is het gras daar groener? Zeker niet, niks sappiger dan een Hollands grasveldje. Zijn we zo gestresst in Nederland dat we daar rust hopen te vinden? Absoluut niet, hoewel we die totale stilte wel erg lekker vinden. Het is gewoon een nieuw avontuur, een andere fase, een enorme uitdaging, net zoals het grootbrengen van de kinderen dat is geweest. Een plan waar we nieuwe energie van krijgen omdat het veel spannender is dan te blijven zitten waar we zitten en te doen wat we al jaren doen. En we denken dat we er goed in zullen zijn.
Wordt vervolgd.