Wat doe je als je je laatste dag op kantoor achter de rug hebt, zoals Theo afgelopen week? Dan stop je je maatpakken, overhemden en stropdassen in een zak voor de textielbak. Vervolgens bestel je ergens een lekker paar sneakers, die waarschijnlijk binnen een paar maanden afgedragen zijn. Dat was afgelopen vrijdag.

Wat is het plan als je jaren in een Mini hebt gereden, totaal ongeschikt voor het Franse platteland, want dunne bandjes, klein, zwart en een kapotte airco bovendien? Verkopen en voorlopig even samen een auto delen. Alle papieren voor het exporteren van de andere auto verzamelen. Parkeervergunning voor de laatste dagen overzetten en verzekering stopzetten. Dat hebben we vandaag gedaan. Dat ik nu voor het eerst sinds dertig jaar geen eigen auto meer heb is misschien even wennen maar als je straks allebei aan huis werkt misschien helemaal niet gek.  

Hoe los je het op als je hier geen huis meer hebt en je toch af en toe naar Nederland wil? Zonder al teveel gedoe? Hotel? Airbnb? En de huisdieren dan? Gaan we die elke keer meeslepen? Wordt de keuze wel beperkt…In een pension achterlaten? Nee: je schrijft je in op een huizenruil site of een huizenoppas site. Daar blijken zo veel mensen geïnteresseerd te zijn om een week of langer op je Franse stulp te passen, inclusief de huisdieren, dat je je daarover geen zorgen meer hoeft te maken. We hebben inmiddels fijn contact met een stel uit Utrecht die hun appartement ter beschikking stellen voor een eerste bezoek dit najaar. 

Wat begin je als je haar altijd donkerbruin was, inmiddels rap uitgroeit naar grijs, maar je geen zin hebt om het elke drie weken te laten verven bij een Franse dorpskapper? Dan laat je er een heleboel lichte strepen in zetten door je vertrouwde kapper, zodat de uitgroei minder opvalt en je voorlopig geen Franse kapper hoeft te bezoeken. Vervolgens koop je professionele haarverf, ook een paar tinten lichter, om de boel zelf bij te werken in geval van depressie. Dat heb ik vorige week gedaan. Verder hoop ik zo gauw mogelijk een gezond kleurtje op mijn gezicht te krijgen. 

Hoe voorkom je dat je vrienden en familie erg gaat missen? Dan vraag je of ze naar je toekomen. Velen hebben al geboekt -en niet uit medelijden geloof ik- inclusief mijn hele tennisclubje waar ik vrijdag voor het laatst mee speel. In juni kunnen we de baan in Calvignac uitproberen. Zoon één heeft al een vriend en vervoer geregeld. Zoon twee komt invliegen op voorwaarde dat we een “lokeend” voor hem hebben: hij hoopt dat we tegen die tijd een Citroen 2CV hebben aangeschaft. Zoon drie is geneigd z’n hele jaarclub mee te nemen, maar dan moet -ie wel snel zijn, want dan is meteen de hele toko volgeboekt. 

De laatste spullen worden verdeeld onder de zonen. De eerstvolgende verjaardag waar we niet bij kunnen zijn, van de oudste, is alvast gevierd. Nog een afscheidsborrel, bezoek, lunch en diner en dan gaan we. Overigens; ik ben er achter hoor, ik ben geen stadsmens. Ik ben in zes maanden welgeteld twee keer naar de bioscoop geweest, een keer de stad in gefietst om te winkelen en een paar keer uit eten gegaan. Het enige wat ik ga missen is dat de winkels altijd open zijn. Ik snak naar de ruimte en de stilte en naar een knapperend haardvuurtje. En naar werk! 

A bientôt! 

graag delen!